Esnaf Lokantası

Esnaf lokantası, ana caddenin bir üst sokağında, zamanın durduğu bir noktada bekliyor. Duvarda asılı televizyon, aslında tüplü değil ama üzerindeki yılların ağırlığıyla kırk yıllık bir antika gibi duruyor. Tavandaki vantilatör ise cılız bir gayretle havayı ileri atmaya çalışıyor; belki kimseyi serinletemiyor ama görevine olan sadakatiyle vazgeçmeye hiç niyeti yok. Muhtemelen bu kapıdan çıkıldığında son turunu atacak. Kıvrımlarında, temizlense de asla çıkmayacak yılların izleri var. Mekânda her şey zamana direniyor; havada ise dün geceden kalma, biraz bıkkın bir paspas kokusu asılı.

Kapı kollarına kim bilir kaç milyonuncu sinek kondu; önceki ziyaretçilerinden birini diğerinden ayırt etmek artık imkansız. Buradaki her şey eski; en yeni eşya bile buranın havasına girip eskiye karışmış, ancak hiçbir şey yapay bir eskimişlik gibi görünmüyor. Hatıralar burada, insanı acıtacak kadar yoğun ama tüm o duygu yüküyle titizlikle korunuyor.

Aynaya baktığımda karşılaştığım yüz, yaşlı bir yabancının yüzü. Burada yemek yiyebildiğim sürece yaşayacağımı biliyorum. En eski, en bayat espriler bile burada hala geçerli. Güldürebilmenin artık çok zor bir sanat olduğunu, sanki bir tek ben biliyorum.

İçeriye güzel bir kadın girmeyeli çok oldu. Belki de tabakların, bardakların, çatal ve bıçakların şanssızlığı budur. İkinci, üçüncü, dördüncü, beşinci kez gelen herkes bir süre buraya aittir; ancak sonunda herkes terk eder. Geride sadece vantilatör, eski televizyon ve yazlıkçı sinekler kalır; bir de emektar usta. Bayat ekmekler, kısa süren ömrün en hazin hatırlatıcısıdır. Hayat, terk ediliş üzerine kurulu ve bu acımasızlığı durdurabilecek hiçbir şey yok. Güneş öğleden sonra karşıya geçecek, sevdalar ise hep o bildiğimiz gibi, sessizce yüreklerde kalacak.